Нанопластиката денес е присутна насекаде – од океанските длабочини до земјоделските почви, па дури и во човечкото тело. Сепак, научниците сè уште не знаат точно што се случува кога овие честички ќе навлезат во жив организам.
Нова студија предлага стратегија базирана на флуоресценција што би овозможила следење на микро- и нанопластиката во реално време – додека се движи низ телото, се менува и се разградува. Светското производство на пластика надминува 460 милиони тони годишно, а милиони тони микроскопски честички завршуваат во животната средина. Тие се пронајдени во морски животни, птици, како и во човечки ткива, вклучително крв, црн дроб и дури примероци од мозок.
Лабораториските истражувања укажуваат дека изложеноста може да биде поврзана со воспаленија, оштетување на органи и развојни нарушувања. Но постои голема празнина во знаењето за тоа како честичките се однесуваат во жив систем. Постојните методи, како инфрацрвена спектроскопија и масена спектрометрија, бараат уништување на примероците, што не дозволува следење низ време.
Новата техника вклучува вградување флуоресцентни компоненти директно во молекуларната структура на пластиката, наместо нејзино обложување со боја. Материјалите светат посилно кога се групирани, што овозможува стабилен сигнал и подобра видливост, дури и по разградување на честичките.
Со оваа метода, истражувачите можат да го следат целиот „животен циклус“ на микропластиката – од внесување во организмот до нејзина трансформација и распаѓање. Според научниците, ваквото динамичко следење е клучно за подобра проценка на еколошките и здравствените ризици и може да помогне во креирање поефикасни еколошки политики во иднина.
Извор: Science Daily
Фото: Freepik
